POPRZEDNIO
Dziewiętnaście lat za bochenek chleba.
Myślę, że trafisz tu znowu, nim minie kolejny rok.
I to na resztę życia.
Nie możesz zwyciężyć.
Przysięgniesz, że będziesz dla mnie dobry?
Na moje życie.
„Galopujące konie unoszą nas do rodziców. Odchodzimy. Odeszliśmy”.
Kozeto, co my teraz poczniemy?
Obfite zbiory.
- Uratowałeś mi życie. Kim jesteś? - Thenardier.
Jeanie Valjeanie, mój bracie,
kupiłem twoją duszę tymi srebrami
i świecznikami. Jesteś w objęciach dobra.
- Widział pan moje 40 sou? - Uciekaj!
Moje pieniądze! Złodziej!
Petit Gervais!
CZTERY LATA PÓŹNIEJ
W ROLACH GŁÓWNYCH
Mamo, jestem zmęczona.
Dwa, trzy... Grzeczna dziewczynka.
Mama cię kocha.
Bardzo.
NĘDZNICY
SCENARIUSZ
NA MOTYWACH POWIEŚCI VICTORA HUGO
- Ma pani piękne dzieci. - Tak.
Choć nie powinnam tak mówić.
Eponina i Anzelma, moja duma.
Ty też masz ładną córkę.
I takie piękne stroje.
Usiądziesz i odpoczniesz?
- Dziękuję. - Twoja córka może pobawić się z moimi.
- Jak jej na imię? - Kozeta.
Idziecie z daleka? Jesteście zmęczone.
Z Paryża.
Idę do Montreuil. Ponoć jest tam praca.
A gdzie mężuś?
REŻYSERIA
Nie żyje.
Musiało ci być ciężko.
Tak.
Ale kiedy znajdę pracę, znów stanę na nogi.
To pewne.
Chociaż niełatwo pracować, gdy ma się dziecko.
Nie.
- Ma pani zajazd? - Tak. Nazywam się Thenardier.
Na tym znaku jest mój mąż.
Był bohaterem spod Waterloo. Uratował życie pułkownikowi.
Wyniósł go na plecach w gradzie kul.
Twój mąż był żołnierzem?
Nie.
Poetą.
Pięknie.
Ale nie daje grosza.
Popatrz.
Dzieci od razu znajdują przyjaciół.
Można by pomyśleć, że to trzy siostry.
Czy mogłaby się pani zająć moim dzieckiem?
To prawda.
Trudno znaleźć pracę, gdy ma się ze sobą dziecko.
- I kiedy się nikogo nie ma. - Pani dzieci są takie zadbane.
Wiem, że Bóg mnie tu przyprowadził.
Mogę płacić 6 franków za miesiąc.
Siedem.
Dzień dobry, panienko.
Musi być siedem. Nie chcemy oszczędzać na jej posiłkach.
- Siedem franków, sześć miesięcy z góry. - Na pewno wrócę po nią wcześniej.
Wtedy oddamy pieniądze. Ale nie możemy robić wyjątków.
- Inaczej, gdzie byśmy zaszli? - To 42 franki.
I wydatki na początek. Jakieś 15 franków.
15 i 42 to 57 franków.
Zapłacę.
Zaopiekujecie się nią i pokochacie jak własną?
Już ją kochamy.
Rzecz jasna. Chodź.
Panienko, twojemu skarbowi niczego u nas nie zabraknie.
Dziękuję.
Chodźcie, maluchy! Pobawcie się z tatą.
Smaczna herbatka.
Kozeto. Bądź grzeczna.
Ci mili państwo się tobą zajmą.
- Nie. - Mama niedługo wróci.
Nie, mamo.
Już dobrze, kochanie.
Mamo!
Proszę.
Wrócę, kochanie.
Tak będzie najlepiej.
Nie mogą robić, co im się podoba.
Mamo, proszę!
Pan Madeleine.
Ojciec Madeleine przybył do Montreuil trzy lata temu.
Tego samego dnia wbiegł do płonącego domu
i uratował dwoje dzieci.
Sprowadził tu przemysł.
Jego fabryka odmieniła losy naszego miasta.
Wszystkim nam wiedzie się lepiej dzięki panu Madeleinowi.
To mądry i hojny pracodawca.
Choć zawsze skromny,
dał się wreszcie przekonać wdzięcznym mieszczanom
do przyjęcia urzędu mera Montreuil.
Panie i panowie, oto pan Madeleine.
Mieszkańcy Montreuil. Przyjaciele.
Dziękuję za zaufanie, które mi okazaliście.
Dobrego dnia.
Pan Madeleine!
Przepraszam.
Szukam pracy.
Podejdź.
Nie ma się czego bać.
Usiądź.
Jak ci na imię?
Fantyna.
Fantyna Thibault.
Jesteś nowa w mieście?
Tak. Mieszkałam w Paryżu.
- Jaką pracę wykonywałaś? - Byłam szwaczką.
Tu też potrzeba zwinnych palców.
- Nauczysz się? - Tak.
Jeśli mnie pan przyjmie, będę ciężko pracowała.
Dobrze.
Co z twoją rodziną?
Jestem sama na świecie.
Nie masz męża?
Nie.
Ani kochanka?
Żadnych dzieci?
Jak mówiłam.
Jestem sama.
Bardzo ważne, żebyś była ze mną całkiem szczera.
Nie wierzy mi pan?
- Co panu do mojego życia? - Dbam o wszystkich moich pracowników.
Więc jesteś sama na tym świecie?
Tak.
Przyjmę cię na miesiąc próby.
Jeśli się spiszesz, będzie ci tu dobrze.
Dziękuję.
Proszę zaprowadzić ją do stołu. Możesz zacząć od razu?
Tak, panie Madeleine.
Dobrze.
- Więc idź. - Dziękuję jeszcze raz.
Dziękuję.
Jego wezgłowie będzie ze złota.
- Rzeźbione anioły, skrzydła... - Chętnie rozwinę skrzydła w jego łożu.
No co?
Delikatnie, Fantyno. Nie zaczep.
Dobrze.
Zaczynasz rozumieć.
Proszę.
Wszystko dobrze?
Weź to.
Mam nadzieję, że zastaję was w dobrym zdrowiu, państwo Thenardier.
I że moja Kozeta jest grzeczna.
Przekażcie, że mama ją kocha i przesyła tysiące pocałunków.
- I że niedługo ją zbierze... - Odbierze.
Odbierze.
Dziękuję.
Przesyła tysiące pocałunków i ma nadzieję, że niedługo ją odbierze.
Dziękuje uniżenie...
Co za elegancki język.
Przysłała pieniądze.
Na słodycze dla jej słoneczka. Nie ma mowy.
Ale skoro przysyła, to czas podnieść stawkę.
12 franków. Albo 15.
- Napiszę do niej. - Ja mam ochotę na słodycze.
I dostaniesz, gołąbeczko. Wszystko w swoim czasie.
Teraz musimy spłacać rachunki.
Za cokolwiek się wezmę, całkiem mi nie idzie.
„Pod dziką kaczką” daje zyski, a u mnie nic.
Zejdź mi z oczu.
To dziwne. Nigdy nie lubiłam tego małego.
Dla dziewczynek zrobiłabym wszystko,
ale to okropne stworzenie nie budzi we mnie matczynych uczuć.
Urodził się pod złą gwiazdą. Nic na to nie poradzisz.
Mówiłeś, że to miejsce nie przynosi zysków.
Tak, kochana.
Nie przyszło ci do głowy, że ludzie gadają?
Woźnica mówi, żeby tu nie wchodzić, bo Thenardier rozwadnia piwo.
I liczy jak za zboże.
Myślałam, żeby powiesić znak – wejdź, jeśli chcesz być oszukany.
Zamknij się.
Gdy będę chciał rady, to o nią poproszę.
Czego się gapicie? Też chcecie dostać?
Panie merze, przyszedł nowy szef policji.
Pomyślałem, że powinniśmy się poznać.
Nazywam się Javert.
Przyjechałem do Montreuil nocą.
Proszę usiąść, inspektorze.
- Napije się pan czegoś? - Nie, panie merze.
Czy tak mam się do pana zwracać?
Ponoć nazywają pana Ojcem Madeleine.
Może być mer.
Wspaniała fabryka.
Dziękuję.
Ponoć przywrócił pan dobrobyt w mieście,
dając pracę tym wszystkim, którzy chcą pracować.
Dzięki temu niewiele tu przestępstw.
Sądzę, że tak właśnie jest.
Złodziej nie kradnie z biedy, lecz dlatego, że ma umysł przestępcy.
Bo jest degeneratem.
Bo – mówiąc wprost – jest zły.
Nie zgodzę się z panem.
Doprawdy?
Większość z nas potrafi być i dobra, i zła.
To, kim się stajemy, zależy od okoliczności i tego, jak nas traktowano.
Własne doświadczenia doprowadziły pana do tej konkluzji?
Owszem.
Panie merze, mam nadzieję na ciekawe dyskusje na ten temat.
Jako szef policji zrobię wszystko,
żeby znaleźć, schwytać i ukarać
każdego przestępcę w tym wspaniałym mieście.
Cieszę się, inspektorze.
Pańskie zadanie w Montreuil nie będzie zbyt wymagające.
Być może.
Mieszczanie zdają się zadowoleni i ułożeni.
Dlaczego więc ambitny człowiek wybrał taką posadę?
Wnioskuje pan, że jestem ambitny.
Odkąd opuściłem służbę więzienną,
poświęciłem się szukaniu nie tylko jawnych przestępców,
ale i tych ukrytych.
Działających dziś albo w przeszłości.
Czasem człowiek z pozoru zamożny, odnoszący sukcesy, cnotliwy,
ukrywa tajemnicę.
Coś mrocznego z przeszłości.
Czy takie tajemnice powinny zostać nieujawnione?
Czy taki człowiek powinien korzystać z owoców swojego złego postępowania?
Myśli pan, że ktoś taki jest w tym mieście?
Tacy ludzie są wszędzie.
Dlatego moja praca jest taka fascynująca.
Oczywiście muszą być niezbite dowody winy.
A zdobycie ich trwa.
Nie będę pana zajmował.
Miło było pana poznać.
I wzajemnie.
Pomyślałem, że kogoś mi pan przypomina.
Okradł dziecko i nigdy nie zapłacił za swoją zbrodnię.
Nie pamiętam jego nazwiska.
Dobrej nocy, panie merze.
Nie do wiary, że mnie nie zaprosił.
- Fab się nie zdziwiła. - Zamknij się.
Czy ktoś tam w ogóle był?
- Fantynę by wpuścił. - Dlaczego mnie?
Lubi cię.
- Wpuściłby cię do swojego pokoju. - Do swojego łózka.
- Poszłabyś? - Nie.
Już dobrze, paniusiu.
- Co to? Ładne. - Nic takiego.
Piękne. Mały ptaszek.
Ładne.
- Dla kogo to? - Dla nikogo.
Vicky idzie!
Co to?
Pokaż.
Kto kazał ci to zrobić?
Nikt. Ale skończyłam już swój przydział.
Nie jesteś tu dla zabawy. Trzeba było poprosić o kolejną pracę.
- Przepraszam. - Powinnam cię od razu zwolnić.
Proszę, nie.
Proszę.
To ostatnie ostrzeżenie.
Wredna starucha.
„Wiem, że zdrowie i szczęście córeczki
jest dla ciebie równie ważne, jak dla mnie i mojej małżonki.
Znikoma sumka...”
Znikoma sumka? Pisze okropnie.
„Znikoma sumka 15 franków miesięcznie...”
15 franków?
- Nie mogę tyle płacić. - Chcesz usłyszeć resztę?
„Oczekujemy tych pieniędzy pilnie”.
Była prostytutką?
Nie chcę o nikim źle mówić. Ale tak.
Mała z pewnością powstała z grzechu i stała się ciężarem.
Ci ludzie nie prowadzą godnego życia.
- Ona pewnie już zapomniała o małej. - Wciąż do was pisze.
Od czasu do czasu.
Ma nadzieję, że dobrze się nią zajmujemy.
Ale co nam po tym? Albo małej?
Myślę...
że zostaliście wykorzystani.
Ma pani rację.
Zostanie pani na noc lub dwie? Mamy wolny piękny pokój.
Wynajęłam pokój „Pod dziką kaczką”.
Woźnica mi doradził.
Byłem bohaterem spod Waterloo.
Sam Napoleon mnie odznaczył.
- Chce pani zobaczyć medal? - Nie.
Miłego dnia. Dziękuję za poświęcony czas.
Stara krowa.
Tym gorzej.
Zamknij się.
Niech żyje Napoleon!
Napoleon Bonaparte zrobił Francji większą krzywdę
niż armie Brytanii, Rosji i Austrii razem wzięte.
To barbarzyńca.
Dzięki Bogu, że został zesłany.
Ale mamy tu młodzieńca, który myśli jak należy.
Panowie, mój wnuk,
Mariusz Pontmercy.
Napoleon był zdrajcą kraju.
Mój ojciec także.
Pluję na nich obu.
Grzeczny chłopiec.
Przyszedł list.
Młody człowieku,
twój ojciec leży na łożu śmierci.
Co ty na to?
I dobrze.
Ja też tak myślę.
Idź już.
Chłopiec powinien zobaczyć ojca przed śmiercią.
Tak być powinno.
Nie zabronię mu, jeśli zechce iść.
Chcesz?
Jeśli nie pójdziesz, możesz żałować do końca życia.
Pójdę z tobą.
Kobiety!
Trzeba je kochać.
Panie merze, szybko!
Panie Madeleine!
- Nie, proszę. - Muszę iść.
Pomocy!
Rozładować wóz!
Trzymajcie konia!
Niech ktoś wyprzęgnie konia!
Pomocy!
Konstablu, wyciągniemy cię.
- Sprowadźcie kogoś! - Minie 20 minut. Wóz go zmiażdży.
Wszystkim się zająłem.
Na pomoc!
Gratulacje, panie merze.
Pouczające.
I było tylu świadków.
Panie Madeleine!
Nie teraz.
Ta niemoralna kobieta jest hańbą dla fabryki i miasta.
Jestem niewinna.
Niestety, ale jest dziwką.
Ma bękarta, którego porzuciła w Montfermeil.
Nie porzuciłam jej!
Nie porzuciłam!
Co miesiąc wysyłam 15 franków.
Kłamliwa dziwka.
- Moja Kozeta jest dla mnie wszystkim. - Kłamliwa dziwka!
To robi, gdy powinna pracować. Zabaweczki dla swojego bękarta.
- Proszę mi uwierzyć. - Dosyć!
Fantyno Thibault...
Tak?
Pytałem o twoją rodzinę. Powiedziałaś, że jesteś sama na świecie.
Bałam się, że jeśli powiem o córce, to mnie pan nie przyjmie.
Okłamałaś mnie!
Bałam się pana.
- To niemoralna kobieta. - Wcale nie!
Ale dziecko jest twoje?
- Czy to zbrodnia? - Porzuciła ją.
Nie! Proszę mi uwierzyć.
Nie mogę!
Jesteś zwolniona.
Co ja pocznę?
Masz 50 franków. Opuść miasto.
- Nie mogę. Muszę spłacić długi. - Znajdź inne zatrudnienie!
Mówili, że jest pan dobrym człowiekiem.
Tak myślałam.
Ale pan jest potworem!
Potwór!
Dosyć!
Jak śmiesz obrażać pana Madeleina?
Precz!
Natychmiast!
PARYŻ, KWATERA POLICJI
Nadinspektorze.
Nazywam się Javert.
Służę w Montreuil.
Inspektor Javert? Co pan robi w Paryżu?
Rozpoznałem niebezpiecznego przestępcę.
- Przyjechałem spytać, jak mam postąpić. - Co to za człowiek?
Nazywa się Jean Valjean. Poznałem go w więzieniu w Tulonie.
Okradł dziecko kilka dni po zwolnieniu.
To człowiek wyjątkowo silny i brutalny. Udaje mera Montreuil.
Myli się pan.
Znam go.
Valjean jest w więzieniu. Aresztowano go cztery dni temu.
- W swoim czasie stanie przed sądem. - Przyznał się, że jest Jeanem Valjeanem?
Jeszcze nie, ale się przyzna. Został rozpoznany.
Oskarżanie ważnych osób publicznych to bardzo poważna sprawa.
Zalecam większą ostrożność, inspektorze.
Dobry wieczór, panie merze.
Ojcze.
Przyszedłeś.
Dobry chłopiec.
Będziesz teraz baronem Pontmercy.
Ten tytuł nadał mi sam Napoleon pod Waterloo.
Teraz należy się tobie.
Jest pewien człowiek,
Thenardier.
Uratował mi życie.
Jeśli go spotkasz, zrób, co w twojej mocy...
Dziecko ma gorączkę prosówkową.
Mój Boże.
Proszą o pieniądze na leki.
40 franków.
Moje biedne dziecko.
Przywieź córkę tutaj.
Ma mieć przeklęte życie, jak ja?
Nie chcę jej przynosić wstydu.
Lepiej jej tam, gdzie teraz jest.
Ale nie wiem, skąd wezmę pieniądze na jej utrzymanie.
Jesteś piękną kobietą.
Piękne kobiety zawsze mogą
zarobić na utrzymanie.
Jeśli wiesz, o czym mówię.
Dobranoc panu.
Kupuję i sprzedaję. Sprzedaję i kupuję.
Jeśliś łysy i bezzębny, odmienisz swoje życie.
Sprzedaję i kupuję!
Mam złote, lśniące czarne, kręcone i proste.
Proszę dotknąć.
Miękkie jak jedwab.
A może chcecie wrócić do domu z nowiutkimi zębami?
Na wymianę wezmę, co macie.
Najuczciwiej jak się da.
Tam jest piękność.
Zróbcie przejście, drogie panie.
Chodź, moja droga.
Od dawna nie widziałem tak pięknych włosów.
Rozpuść je.
- Sprzedasz je? - Za ile?
- Dziesięć franków. - Tylko tyle?
Najwyższa stawka. Więcej nigdzie nie dostaniesz.
Ale za te piękne białe ząbki...
Tylko dwa przednie.
Dam ci za nie dwa napoleony.
40 franków.
Razem będzie 50.
To tylko pięć minut.
Co ty na to?
Dobrze.
Krótka przerwa. Nie odchodźcie nigdzie!
Usiądź tu, kochanie.
Jak ci na imię?
- Fantyna. - Pięknie.
Spójrz, matko. Rzadko widujemy coś tak dobrego.
Na pewno chcesz to zrobić?
Możesz zmienić zdanie.
Na pewno.
No to zaczynajmy.
Już prawie gotowe.
Piękne, matko.
Niedługo odrosną.
Przytrzymaj ją, matko.
Pierwszy...
Już wychodzi.
To mi się podoba.
Pewnie się w nich tarza. Poprosiłem o zbyt mało.
Biedna mała jest umierająca i trzeba na doktora.
Jak myślisz, sto franków?
Rób to jak trzeba!
„Zrób, co w twojej mocy, dla małej Kozety.
Thenardier”.
Niech pan napisze, że wyślę jak najszybciej.
A skąd weźmiesz pieniądze?
Sprzedałam włosy i zęby.
Mogę sprzedać i resztę.
Oj, panienko.
- Co za szkoda. - Tak pan myśli?
Zrobiłaś to na odwrót.
Trzeba było się zdecydować,
zanim sprzedałaś śliczne włosy i urocze białe ząbki.
Kto cię zechce, kiedy tak wyglądasz?
Wynoś się!
Fantyno, to ty?
Fantyno?
Zostaw ją.
- Doby wieczór paniom! - Dobry wieczór, panie Bamatabois.
Mój Boże!
Co my tu mamy?
Co za widok?
Ile sobie liczysz, łysielcu?
Ile pan uważa.
Może nic?
Słyszeliście? Nic.
- Tyle jest warta. - Muszę żyć.
Tak samo jak pan.
Tak jak ja? Bezczelna krowa!
Słyszeliście?
Myślicie, że robię to dla zabawy?
Muszę wykarmić córeczkę.
Jeśli nie chcecie zapłacić, odejdźcie.
Zostałem zganiony.
Pokornie błagam o wybaczenie, panienko.
Jak pani na imię?
Fantyna.
Dobrej nocy, Fantyno.
Mam nadzieję, że mi wybaczyłaś.
Coś dla ciebie, Fantyno.
Chodź ze mną!
Takiej przemocy nie mogę tolerować.
Szanowany obywatel zaatakowany przez pospolitą prostytutkę!
Zabierzcie dziwkę do celi!
- Odsiedzisz sześć miesięcy. - Sześć miesięcy?
- Co z moim dzieckiem? - To nie mój problem.
- Zabrać ją! - Panie Javert! Nie zawsze byłam taka.
- Byłam dobrą dziewczyną. - Brać ją! Śmierdzi zepsuciem!
Chwileczkę!
Panie merze.
Pan mer.
Trzymajcie ją!
Widzicie tego człowieka?
Tego potwora, którego nazywacie merem?
To jego wina.
Miał być dobry, a co zrobił?
Wyrzucił mnie na ulicę! Bo chciałam dbać o moją córeczkę.
To potwór!
Pan mer potworem?
Rozumie pan już i mnie puści?
Będę grzeczną dziwką.
Mogą ze mną robić, co chcą.
Chcę tylko móc wykarmić dziecko i przywieźć je z Montfermeil.
Nie mogę oddychać.
Precz!
- Ja się nią zajmę. - Nie ma pan prawa!
Fantyno, źle zrobiłem, zwalniając cię.
Może już za późno, ale pozwól mi to naprawić.
Spłacę twoje długi i znajdę dziecko, żebyście mogły być razem.
Nie będziesz musiała pracować.
Zaopiekuję się tobą. Przysięgam.
Naprawdę?
To nie żart?
Zabiorę cię do szpitala. Chodź ze mną.
Zabraniam.
Ta kobieta trafi do więzienia!
- Zabierzcie ją do celi! - Nie dotykajcie jej!
Panie Javert, w sprawach miejskich przewyższam pana rangą.
Proszę nie wchodzić mi w drogę.
Kim jest dla pana ta kobieta?
- Kimś, kto potrzebuje pomocy. - To pospolita dziwka.
Samo dno.
Zaryzykuje pan dobre imię dla takiego stworzenia?
To boże stworzenie.
I cierpiała za nieswoje winy.
Sam ją skrzywdziłem i chcę to naprawić, jeśli zdołam.
Zadziwia mnie pan.
Proszę zejść mi z drogi.
Co pan tu robi?
Modlę się za ciebie.
I za siebie.
Pośle pan po moją córkę, Kozetę?
- Proszę. - Oczywiście.
Może sam po nią pojadę.
Byłam grzesznicą.
Lecz jeśli Kozeta będzie przy mnie,
to będę wiedziała, że Bóg mi wybaczył.
Inspektor Javert przyszedł, panie merze.
Proszę usiąść, inspektorze.
Dziękuję, wolę stać.
Jak pan chce. Czym mogę służyć?
Przyszedłem zgłosić występek policjanta.
Którego?
Mój.
Chcę złożyć rezygnację.
Z jakiej przyczyny?
Chcę przeprosić za moje wcześniejsze zachowanie.
Doniosłem na pana do sztabu w Paryżu.
Podejrzewałem pana – mylnie –
o bycie przestępcą znanym mi jako więzień numer 24-601.
Jean Valjean.
Ale mylił się pan.
Tak.
Na to wygląda.
Co sprawiło, że zmienił pan zdanie?
Odnaleziono prawdziwego Valjeana.
Co?
Stanie przed sądem w Arras za liczne przestępstwa,
w tym kradzież monety dziecku znanemu jako Petit Gervais.
Petit Gervais?
Czy to imię coś panu mówi?
Ten człowiek się przyznał?
Nie.
Ale jego kłamstwa zostaną ujawnione przed sądem i będzie skazany
na dożywocie.
To dla niego koniec.
Rozprawa jutro.
Pojadę w nocy do Arras.
To będzie mój ostatni obowiązek na stanowisku inspektora.
Dobrej nocy, panie merze.
Co mogę dla siostry zrobić?
Nasza pacjentka, Fantine Thibault, prostytutka...
Nie nazywajcie jej tak.
Doktor mówi, że jest bardzo słaba.
Zostało jej niewiele czasu. A ona wciąż mówi o dziecku.
Wiem.
Doktor mówi, że jeśli ma zobaczyć dziecko przed śmiercią, trzeba...
Rozumiem, siostro!
Przepraszam.
Dziękuję.
Proszę się nią zająć.
Ja mam swoje sprawy.
Przepraszam.
Masz je!
Moje pieniądze!
Ty złodzieju! Przeklinam cię!
Pani Victurnien.
Panie Madeleine.
Mam dla pani zadanie.
- Pamięta pani Fantynę Thibault? - Tak.
Jest w szpitalu, bardzo chora.
Pojedzie pani do Montfermeil po jej córeczkę.
Pojechałbym sam, ale muszę być gdzie indziej.
WYSTĄPILI
TEKST POLSKI: KAROLINA JASZCZUK